Zacnik czarny należy do rodziny poświętnikowatych i podrodziny kruszczycowatych.
Jest gatunkiem saproksylicznym, co oznacza, że jego rozwój jest ściśle związany z martwym i butwiejącym drewnem. Larwy rozwijają się przez około dwa lata w wilgotnych, próchniejących pniach i pniakach, przede wszystkim drzew liściastych.
Dorosłe chrząszcze można spotkać od czerwca do sierpnia, kiedy odwiedzają kwiaty i żywią się pyłkiem.

Gatunek zasiedla lasy liściaste i mieszane, jednak występuje wyłącznie tam, gdzie zachowane są naturalne elementy ekosystemu, w tym odpowiednia ilość martwego drewna.
Choć przez wiele lat było ono postrzegane jedynie jako pozostałość po obumarłych drzewach, dziś wiadomo, że stanowi niezbędne siedlisko dla tysięcy gatunków owadów, grzybów, porostów oraz innych organizmów. Jest ono również warunkiem przetrwania wielu rzadkich i zagrożonych gatunków, takich jak zacnik czarny.

Zacnik czarny znajduje się na Europejskiej Czerwonej Liście chrząszczy saproksylicznych oraz na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce.
W naszym kraju występuje jedynie lokalnie, dlatego każda potwierdzona obserwacja ma dużą wartość naukową i przyrodniczą.

Obecność tak wymagającego gatunku w lasach Nadleśnictwa Łopuchówko jest dowodem na zachowanie cennych siedlisk oraz skuteczność działań prowadzonych na rzecz ochrony bioróżnorodności. Pokazuje również, że odpowiedzialnie prowadzona, zrównoważona gospodarka leśna może współistnieć z ochroną najcenniejszych elementów przyrody, zapewniając warunki do życia gatunkom związanym z naturalnymi procesami zachodzącymi w lesie.